Księgarnia

Przeczytaj i przekonaj się, czy już żyjesz w Kocurii.
W Kocurii nie ma prawej i lewej strony – są tylko mroczne namiętności i ciemne interesy. I pragnienie władzy.

Dwa odrębne utwory Witkacego o charakterze publicystycznym łączy stanowisko autora: „Oświadczam oficjalnie, że piszę poważnie i chcę wreszcie coś bezpośrednio pożytecznego zdziałać…”. W książce stanowiącej pierwszą część tomu (Nikotyna, alkohol, kokaina…) przedstawił Witkiewicz swój – bardzo krytyczny – stosunek do narkotyków i przeżycia związane z ich zażywaniem. W części drugiej (Niemyte dusze) pisarz proponuje społeczeństwu psychoanalizę jako narzędzie ocalenia przed nadciągającym kataklizmem.

Zaproponowane przez Bartosza Mikę ujęcie własności intelektualnej, wpisując się w nurt krytycznych analiz tej problematyki wychodzi poza ich dotychczasowe ramy. 

Nasz opór przed cyfrową zabawą jest jak opór Sokratesa przed słowem pisanym. Jest daremny. Twoje dzieci potrzebują twojej pomocy.
I łatwo ją zapewnić. Rodzice, dzieci i rodziny po prostu muszą zacząć bawić się razem w cyfrowym świecie.

Jest taki kraj, w którym członkinie i członkowie rządu dojeżdżają na swoje zaprzysiężenie rowerem. Ale jeszcze 50 lat temu nic tego nie zapowiadało!
Przestrzenie Amsterdamu czy Rotterdamu, odbudowane po wojnie w duchu modernizmu, były przepełnione samochodami i zupełnie nie nadawały się do jazdy rowerem.

Ostatni dzwonek to memento dla polskiej edukacji. Nauczycielka z wieloletnim doświadczeniem opisała swoją przygodę z edukacją, nie szczędząc ostrych słów. Całość jest okraszona licznymi anegdotkami z pracy w szkole, dzięki czemu pomimo przykrej problematyki czyta się szybko i łatwo. Trudno mieć pełną wiedzę w temacie oświaty bez tej książki.

Wielką Wojnę na wschodzie Europy wywołały imperia, biły się w niej narody a ginęli zwykli ludzie. Im dłużej trwała, tym trudniej było wyobrazić sobie, jak się skończy i czy w ogóle kiedyś nastanie pokój. Tego, że zmianie ulegnie prawie wszystko, nie przewidział nikt. I tej zmianie poświęcona jest Nasza wojna. Podzielona jest na dwie części, w pierwszej koncentruje się na działaniach militarnych, przywraca pamięć o ważnych lecz zapomnianych miejscach na mapach frontu wschodniego – Gorlicach, Przasnyszu czy Przemyślu, w drugiej opowiada o tym wszystkim co działo się poza frontami, strajkach i buntach robotniczych, prawach kobiet, kulturze, polityce i walce o niepodległość narodów Europy Środkowo-Wschodniej i Bałkanów. Wszystko to w porywającym stylu - przystępnie, czasem dowcipnie, zawsze w oparciu o źródła, w tym dotychczas rzadko wykorzystywane.

Uwspółcześniona adaptacja słynnej opowieści o Pinokiu nagrodzona za najlepszy komiks roku na festiwalu w Angouleme w 2009 roku.

Uwspółcześniona adaptacja słynnej opowieści o Pinokiu nagrodzona za najlepszy komiks roku na festiwalu w Angouleme w 2009 roku.

Winshluss zaczął tworzyć „Pinokia” w 2003 roku i przez następne dwa lata publikował go w odcinkach w magazynie „Ferraille Illustré”. Wtedy jednak przerwał pracę nad nim, by całkowicie skoncentrować się na realizacji animowanej adaptacji słynnego „Persepolis” Marjane Satrapi. Bo to Winshluss, pod swoim prawdziwym nazwiskiem – Vincent Paronnaud – wspólnie z autorką komiksu wyreżyserował film, który został nagrodzony na festiwalu w Cannes, otrzymał Cezara i był nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Animowany. Rysownikowi udało się skończyć „Pinokia” w 2008 roku, a już kilka miesięcy później na festiwalu w Angouleme został on uznany najlepszym komiksem roku!

W swoim komiksie Winshluss opowiada na nowo niezwykłe przygody słynnej marionetki. Jego akcja w dużej mierze pokrywa się z popularną powieścią Carlo Collodiego, ale intryga została uwspółcześniona. Pinokio nie jest tu drewnianym chłopcem, ale stworzonym przez pewnego inżyniera bojowym androidem. Z kolei „gadający świerszcz” zamienia się tutaj w karalucha, pijaka i olewusa, który w głowie robota urządza sobie squat.

Winshluss po mistrzowsku rozprawia się z klasyczną opowieścią, a także z jej słynną disnejowską adaptacją. Na bazie bajki uwielbianej przez dzieci tworzy przeznaczoną dla dorosłych mroczną, ironiczną i okrutną wariację na temat „Pinokia”. Fantastycznie narysowaną, pokolorowaną i obywającą się w zasadzie bez słów.Uwspółcześniona adaptacja słynnej opowieści o Pinokiu nagrodzona za najlepszy komiks roku na festiwalu w Angouleme w 2009 roku.

Winshluss zaczął tworzyć „Pinokia” w 2003 roku i przez następne dwa lata publikował go w odcinkach w magazynie „Ferraille Illustré”. Wtedy jednak przerwał pracę nad nim, by całkowicie skoncentrować się na realizacji animowanej adaptacji słynnego „Persepolis” Marjane Satrapi. Bo to Winshluss, pod swoim prawdziwym nazwiskiem – Vincent Paronnaud – wspólnie z autorką komiksu wyreżyserował film, który został nagrodzony na festiwalu w Cannes, otrzymał Cezara i był nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Animowany. Rysownikowi udało się skończyć „Pinokia” w 2008 roku, a już kilka miesięcy później na festiwalu w Angouleme został on uznany najlepszym komiksem roku!

W swoim komiksie Winshluss opowiada na nowo niezwykłe przygody słynnej marionetki. Jego akcja w dużej mierze pokrywa się z popularną powieścią Carlo Collodiego, ale intryga została uwspółcześniona. Pinokio nie jest tu drewnianym chłopcem, ale stworzonym przez pewnego inżyniera bojowym androidem. Z kolei „gadający świerszcz” zamienia się tutaj w karalucha, pijaka i olewusa, który w głowie robota urządza sobie squat.

Winshluss po mistrzowsku rozprawia się z klasyczną opowieścią, a także z jej słynną disnejowską adaptacją. Na bazie bajki uwielbianej przez dzieci tworzy przeznaczoną dla dorosłych mroczną, ironiczną i okrutną wariację na temat „Pinokia”. Fantastycznie narysowaną, pokolorowaną i obywającą się w zasadzie bez słów.Uwspółcześniona adaptacja słynnej opowieści o Pinokiu nagrodzona za najlepszy komiks roku na festiwalu w Angouleme w 2009 roku.

Winshluss zaczął tworzyć „Pinokia” w 2003 roku i przez następne dwa lata publikował go w odcinkach w magazynie „Ferraille Illustré”. Wtedy jednak przerwał pracę nad nim, by całkowicie skoncentrować się na realizacji animowanej adaptacji słynnego „Persepolis” Marjane Satrapi. Bo to Winshluss, pod swoim prawdziwym nazwiskiem – Vincent Paronnaud – wspólnie z autorką komiksu wyreżyserował film, który został nagrodzony na festiwalu w Cannes, otrzymał Cezara i był nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Animowany. Rysownikowi udało się skończyć „Pinokia” w 2008 roku, a już kilka miesięcy później na festiwalu w Angouleme został on uznany najlepszym komiksem roku!

W swoim komiksie Winshluss opowiada na nowo niezwykłe przygody słynnej marionetki. Jego akcja w dużej mierze pokrywa się z popularną powieścią Carlo Collodiego, ale intryga została uwspółcześniona. Pinokio nie jest tu drewnianym chłopcem, ale stworzonym przez pewnego inżyniera bojowym androidem. Z kolei „gadający świerszcz” zamienia się tutaj w karalucha, pijaka i olewusa, który w głowie robota urządza sobie squat.

Winshluss po mistrzowsku rozprawia się z klasyczną opowieścią, a także z jej słynną disnejowską adaptacją. Na bazie bajki uwielbianej przez dzieci tworzy przeznaczoną dla dorosłych mroczną, ironiczną i okrutną wariację na temat „Pinokia”. Fantastycznie narysowaną, pokolorowaną i obywającą się w zasadzie bez słów.

„Chłopiec z gór” to niezwykła baśń o tym, czym jest rodzina, ludzkie korzenie, sztafeta pokoleń. To historia o poświęceniu i wyciąganiu pomocnej dłoni. O pokonywaniu trudności i godzeniu się ze stratą. O dojrzewaniu i pamięci.

Megg to współczesna Alicja z Krainy Czarów, Mogg to Kot z Cheshire, a Sowa to Królik z kapelusza...

Dobra, tu miał być opis...

Nie ma nic gorszego niż znalezienie się w roli widza w związku, który się rozpada. Bohaterowie „Sniff” kochają się do szaleństwa, ale stają w obliczu utraty siebie na zawsze. Dostają jednak ostatnią szansę: wspólny wyjazd na narty, w nadziei, że uda im się na nowo odkryć czułość i pasję.

Słodkie chłopaki” to komiks dla dorosłego czytelnika.

Antropologia Alana Barnarda to jedna z najlepszych publikacji o historii i teorii antropologii, jakie ukazały się w ostatnich latach na świecie. Premiera książki 28 września.

Patrick Deneen - utalentowany krytyk kultury - w książce, która stała się ostatnio jedną z najczęściej komentowanych po drugiej stronie Atlantyku, wskazuje na intelektualne i kulturowe tradycje, kształtujące naszą codzienność, oraz przedstawia klarowną, naukową analizę przyczyn i źródeł obecnego kryzysu zachodniej polityki. Wynik jego pracy, to - powtarzając za Jacksonem Learsem - „skuteczne antidotum na świątobliwych lewicowców i prawicowców, pokazujące, jak uboga, dwubiegunowa koncepcja wolności spętała nasze życie publiczne, choć miała je uwolnić. Trudno o bardziej aktualny i potrzebny sposób wzbogacenia naszego jałowego dyskursu politycznego”.