Ponowoczesność i życie wieczne

Katalog wystawy Ponowoczesność i życie wieczne. Artyści biorący udział: Grzegorz Bednarski, Marek Chlanda, Zuzanna Janin, Grzegorz Klaman, Konrad Kuzyszyn, Angelika Markul.

Spis treści:

Ponowoczesność i życie wieczne: Zofia Starikiewicz

Nieostatni seans wieczności: Roman Kubicki

Les Natures Mortes: Zofia Starikiewicz

Sześć dni: Agnieszka Skalska

Świadomość:Agnieszka Rayzacher

Nie o śmierć tutaj chodzi, ale o marketing idei: Roman Lewandowski

Bezszwowa szata zew(wnętrzna): Roman Lewandowski

Les Oubliees: Michał Jachuła

noty o artystach

Gdy poznajemy rzeczy pod postacią wieczności, takimi właśnie rzeczami zaludniamy świat, w którym żyjemy oraz którymi żyjemy. „Takim się stajesz, z kim przystajesz” – poucza porzekadło. Jeśli otaczasz się chwilowymi rzeczami i sprawami, to one i tylko one są budulcem, z którego lepisz swoje chwilowe życie; jeśli pragniesz dla siebie wieczności, musisz umieć odnaleźć się w towarzystwie jakościowo innych rzeczy i spraw. Nieprzypadkowo Soren Kierkegaard jako motto dla swojej rozprawy Choroba na śmierć wybierze wiersz ze zbioru kantyczek Zinzendorffa: „Panie, zaćmij nasze oczy/ Dla spraw, które robak toczy,/ Daj źrenice doskonałe/ Dla twej prawdy, prawdy całej.” Albo obcujesz tylko z dobrym winem i wtedy możesz uważać się za konesera, albo zaspakajasz pragnienie tanim winem jabłkowym i wtedy nigdy już nie poczujesz powabu szlachetnego trunku. „Dla tego, kto wierzy w wieczne życie na niebie, życie doczesne traci swą wartość – zapewnia nie bez złośliwości Ludwig Feuerbach. A raczej już swą wartość straciło: wiara w życie na niebie jest właśnie wiarą w znikomość i bezwartościowość życia doczesnego.” Nauki Feuerbacha i dziś budzą emocje. Oponenci podkreślają, że nie można życiu wiecznemu przeciwstawiać życia doczesnego, ponieważ to od moralnej jakości tego ostatniego w znacznej mierze zależy przecież kwalifikacja wieńczącej je wieczności. Wieczność nie odbiera doniosłości doczesnemu życiu, lecz umożliwia je jako właśnie doniosłe traktować. Sympatycy Feuerbacha ze zrozumieniem kiwają głowami. Wiedzą, że w naszym świecie nie sposób tak się przed czymś ukłonić, aby zarazem na coś innego się nie wypiąć. Albo – jak to czynili niegdyś i czynią nadal wszelcy pustelnicy – ukłony bijemy wieczności, albo – jak to czynili niegdyś i czynią nadal wszelcy sybaryci i hedoniści – smakujemy uroki doczesnego życia. Ale może być jeszcze inaczej. Kto nie ma nadziei na tamto życie, już i dla tego życia obumarł – ripostuje Lorenzo de Medici. Świadomość, że owoc, który mamy w ustach, jest ostatnim przez nas spożywanym, nie wzmacnia jego smaku, lecz go nam zabiera.
Romana Kubickiego fragment tekstu

Tekst w języku polskim i angielskim