Dekalog I. Rękopis - Giroud, Behe

Dwie rzeczy zachwycają w Rękopisie: niezwykły klimat i świetna psychologia postaci. Na klimat opowieści składa się wiele elementów, kluczowe to: morderstwo, tajemniczy manuskrypt, szantaż. Ludzie egoistycznie dążący do zaspokojenia własnych pragnień. Świetny jest pomysł z wprowadzeniem narracji głównego bohatera, co dodatkowo pogłębia jeszcze posępny nastrój. Brak tutaj pozytywnych postaci. Każdy ma na sumieniu większe lub mniejsze grzeszki. Decyzje podejmowane przez bohaterów często są fatalne w skutkach. "Spójrzcie na siebie" zdaje się mówić scenarzysta. Tacy jesteście, tchórzliwi, egoistyczni, słabi. Podoba mi się zwłaszcza stadium lęku, rozgrywające się z udziałem głównego bohatera. Przypomina się Zbrodnia i kara Dostojewskiego...
Rysunek świetnie współgra z historią. Dokładny, ale miejscami, jakby nie dokończony, rozmazany. Ma w sobie coś delikatnego. Szczegóły dopracowane, choć nie ma ich nadmiaru, rysownik bardziej skupia się na postaciach. Kadry świetnie zakomponowane, ale raczej statyczne, co zresztą wymusza scenariusz. Świetna kolorystyka, brak jaskrawych i wulgarnych plam kolorów. Tu wszystko jest lekko rozmazane, niewyraźne, jak na starych zdjęciach. Na walory strony wizualnej dobrze wpływa też wysokiej jakości papier.
Nie będę ukrywać, że pierwszy album Dekalogu mnie zachwycił. Chociaż z pewnością nie dostarcza tego typu rozrywki, co większość komiksów, nastawionych na akcję i stronę wizualna, to warto sięgnąć po ta niezwykłą historię. Ta lektura skłania do refleksji, co moim zdaniem jest najlepszym wynagrodzeniem dla czytelnika, za czas poświęcony opowieści.