Mieszanka wybuchowa. Felietony i powiastki ze świata jednowymiarowego - Jacek Zychowicz

Krytyk Jan Jacewicz, jeden z pierwszych czytelników „Mieszanki wybuchowej”, uważa że książka ta mogłaby równie dobrze nazywać się „Rzezią świętych krów”. Jej autor - według wnikliwego komentarza Jacewicza - wojuje z całym bez mała światem: rozprawiając się ze Stanami Zjednoczonymi, Kościołem, obozem posierpniowym, salonem intelektualnym, dyspozycyjnymi moralistami, kulturą pop, mediami i światkiem biznesu, nie oszczędza bynajmniej instytucjonalnej ani kontrkulturowej lewicy. Dając wyraz swym doświadczeniom i obsesjom, Zychowicz spisuje coś w rodzaju „historii sekretnej” III Rzeczypospolitej. Idąc śladami swych duchowych mistrzów - Adorna, ,Benjamina, Berga, Brechta, Brzozowskiego i Szostakowicza - zastanawia się, jak żyć w nie tyle nawet konsekwentnie złym, co bezdennie absurdalnym świecie.

Jacek Zychowicz jest z zawodu m. in. polonistą, filozofem, politologiem, krytykiem literackim, publicystą, redaktorem pism kulturalno-politycznych oraz wykładowcą rozmaitych szkół wyższych. Niezależnie od chałturniczych zobowiązań, z wyboru i upodobania jest natomiast muzykologiem-amatorem i kolekcjonerem płyt. Publikował m.in. w Wiadomościach Kulturalnych, Bez Dogmatu, Lewą Nogą, Dziś, Trybunie, Aneksie, Polityce, Przeglądzie, Nowym Tygodniku Popularnym, Res Humana, Myśli Socjaldemokratycznej, Twórczości, Sztuce, a nawet w Gazecie Wyborczej (to ostatnie dotychczas sobie wyrzuca, mimo iż nie jest moralnym rygorystą).

Przełomu w jego biografii dokonało wynalezienie i opracowanie przedrukowanego w niniejszym tomie,,Słownika Papugi": poręcznego zbioru frazesów na wszystkie możliwe okazje. Mając w ręku taki skarb, postanowił zostać premierem albo chociaż liderem (wszystko jedno czego). W ostatniej chwili, zanim jeszcze umieści się na firmamencie medialnym jako jego najjaśniejsza gwiazda, obdarowuje elitę polskich czytelników różnobarwnym bukietem przemyśleń ze swej dziwacznie wydłużonej, ale ciekawej młodości.