Książka Pobłockiego jest żądaniem spojrzenia na dzieje pańszczyźnianej Polski, jako historii wyzysku i przemocy. To co wielu z nas zapamiętało z oficjalnego, szkolnego dyskursu historycznego, to narracja o „Polsce bez stosów”, czyli tolerancyjnej wobec innych wyznań. Czy szlacheckie państwo, które nie paliło na stosach innowierców, wszystkich tych którzy wyłamali się spod katolickiego status quo, mogło być okrutne? Nie byliśmy narodem katów, ale ofiar! Ta samoafirmacja społeczna przetrwała przez wieki do dziś.

Pobłocki tymczasem pokazuje, że stosy płonęły i spalono na nich całkiem sporą liczbę kobiet (głównie wieśniaczek). Rzeczpospolita była jednak przede wszystkim „krajem szubienic”. Pierwsze rozdziały „Chamstwa” porażają opisem państwa, gdzie kaźń chłopów stała na porządku dziennym. Limitowało ją tylko zapotrzebowanie na darmową siłę roboczą, ale wówczas za najdrobniejsze (realne czy urojone) przewinienia i niesubordynację chłostano, zakuwano w dyby czy obcinano uszy. Do tego jeszcze dochodziły nadużycia seksualne jak gwałty i pedofilia.

Książka Pobłockiego, to przede wszystkim książka o przemocy tkwiącej u podstaw kultury polskiej nawiązującej do szlacheckich korzeni. To praca o „ciemnej przeszłości”, kładącej się cieniem na współczesności. Historię chłopów pisała szlachta i inteligencja, lub ewentualnie potomkowie ofiar, którzy musieli w znacznej części wyrzec się swojej przeszłości i pamięci, przyjąć ideologię swoich katów, czyli scalić się z nimi w jedną narodową bezklasową masę. Ważną rolę odegrał w tym katolicyzm. Chłop mógł stać się członkiem wspólnoty narodowej i politycznej, a nawet w pojedynczych przypadkach wysoko awansować, kiedy punktem odniesienia stawał się dla niego Kościuszko i jego kosynierzy, a nie powszechnie potępiony Jakub Szela: pogromca szlachty, swoich ciemiężycieli.

Jesteśmy kolektywem, co oznacza, że osoby uczestniczące w Trojce są równe wobec siebie. Mimo, że funkcjonujemy w otoczeniu „rynkowym”, to jednak nie do końca na jego zasadach. U nas nie ma szefa. Osoby tu pracujące nie są zatrudniane na zasadach kapitalistycznych, które opierają się na hierarchii oraz wykorzystaniu innych. Pozostając częścią ruchu społecznego, nasz kolektyw zmierza do rozszerzania jego autonomii od instytucji państwa i kapitału. Z tych względów naszym celem nie jest dopasowanie się do realiów rynku, lecz rozwój samoorganizacji społecznej.

Działalność wydawnicza jest dla nas dopełnieniem aktywności na innych polach. Organizujemy się lokalnie oraz w skali kraju. Współtworzymy najstarszy w Polsce squat Rozbrat potwierdzający, że niezależne centrum społeczne nie musi być utopią. Prowadzimy „Bibliotekę Anarchistyczną” spełniającą funkcję archiwum radykalnych wydawnictw z całego świata. Rozwijamy OZZ Inicjatywa Pracownicza i Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów. Uczestniczymy w działaniach Zielonej Fali, która walczy z globalnym kryzysem ekologicznym i współtworzymy Wolne Ogródki Działkowe. Wydajemy też ogólnopolską Gazetę Anarchistyczną A-tak i tworzymy niezależną od sponsorów, mód i dotacji kulturę, niezależne media, kluby dyskusyjne, alternatywną ekonomię i wiele innych inicjatyw.

Trojka więc, to nie tylko oficyna wydawnicza. To przede wszystkim sieć wymiany działań, idei, krytyki, szalonych wizji, poważnych rozkmin i co tylko do łba strzeli. I do tego właśnie Cię zapraszamy.

Lata wspólnych zamierzeń i ich realizacji z wieloma ludźmi, ciężko jest zamknąć w jakimś skondensowanym i ograniczonym jak CV podsumowaniu. Do tego pojawia się mały problem z wyznaczeniem konkretnej daty początkowej całej tej historii. Dla jednych będzie to okres, gdy Trojka zaczęła wydawać książki, dla innych gdy stała się zarejestrowaną firmą, a dla jeszcze innych, gdy pojawiły się pod tą nazwą pierwsze, broszurowe wydawnictwa itd.

Trzeba więc przyjąć, że te 27 lat to bardzo umowny wiek,bo równie dobrze mogłoby być o 5 lat więcej lub o 10 mniej. Tutaj skupimy się jednak na tym, co jest chyba ważniejsze - szczególnie dla anarchisty - czyli nad drogą jaką przebyliśmy. A gdzie ona nas zaprowadzi, to już inna bajka.

Zdaje się zresztą, że byliśmy zawsze pod takimi czy innymi postaciami, i będziemy nadal choćbyśmy nawet splajtowali (i to najlepiej z hukiem). Jeśli tylko zechcecie bądźcie z nami.